Onze visie
Stadsdramaturgie: het territorium als artistieke praktijk
Stadsdramaturgie vertrekt vanuit het idee dat elke artistieke praktijk onlosmakelijk verbonden is met het territorium waarin ze ontstaat en functioneert. Ze beschouwt de stad – of eender welk territorium zoals een regio, een transnationaal netwerk, … – als een levende verzameling van verhalen, gemeenschappen, herinneringen en spanningen die artistieke creatie mee vormgeven. Het territorium is daarbij niet louter de context, maar een actief artistiek materiaal dat gelezen, onderzocht en geïnterpreteerd kan worden. Stadsdramaturgie is geen artistiek genre, maar een manier van kijken die de relaties tussen kunst, plaats, instellingen en gemeenschappen zichtbaar maakt. Zo wil ze nieuwe verbindingen en verbeeldingen creëren, waardoor kunst bijdraagt aan hoe mensen hun omgeving begrijpen en mee vormgeven.
Spookgeheugen : verborgen sporen en mogelijkheden
Spookgeheugen verwijst naar de onzichtbare sporen van mensen, verhalen, kennis, rituelen, emoties en niet-gerealiseerde toekomsten die buiten het dominante verhaal vallen, maar toch blijven doorwerken in een samenleving. Het is geen geheugen dat enkel naar het verleden kijkt: deze ‘spookachtige’ aanwezigheden beïnvloeden het heden én kunnen nieuwe mogelijkheden voor de toekomst openen. Zo wordt spookgeheugen een levend archief van immaterieel cultureel erfgoed dat voortleeft in lichamen, praktijken, talen, feesten, straten en gemeenschappen. Kunst kan deze verborgen lagen zichtbaar en voelbaar maken en zo vergeten of onderbroken verhalen opnieuw activeren. Spookgeheugen is daarmee niet alleen een manier om te herinneren, maar ook een artistieke en maatschappelijke methodologie om andere toekomsten te verbeelden.
Het spookgeheugen reikt veel verder dan het idee van trauma of verdrongen herinneringen. Het is een concept dat immaterieel cultureel erfgoed, historisch geheugen, politieke verbeelding, artistieke creatie en de constructie van toekomstige mogelijkheden met elkaar verbindt.
