Yasmine Deroui & Myra Schouten

FATHERLAND/En Route vertelt een coming-of-age verhaal over kinderen uit de diaspora. In brieven aan elkaar (en aan zichzelf) delen Myra en Yasmine hun ervaringen tijdens hun reizen naar Marokko, waar beide makers deels hun wortels hebben. Ze verlangen naar erbij horen, maar zodra persoonlijke herinneringen worden verbonden met migratiegeschiedenis, onderzoek en nieuws, verandert hun perspectief.

FATHERLAND/En Route biedt troost aan wie zich niet helemaal thuis voelt en brengt ode aan het bewegen tussen culturen. 

“The more tinged with Anglo blood, the more adamantly my colored and colorless sisters glorify their colored culture’s values to offset the extreme devaluation of it by the white culture. It’s a legitimate reaction. But I will not glorify those aspects of my culture which have injured me and which have injured me in the myths of the tribe into which I was born. I can understand why name of protecting me.” – Gloria Anzaldua, Borderlands 

Credits: Concept en spel: Yasmine Deroui & Myra Schouten // Sound design: Mitzi Beesemer // Met dank aan: KWP, Arenberg, CC De Ploter // Met de steun van Platform in de Maak, Podium Bloos, Mestizo Arts Platform/WIPCOOP. 

Theatermaker/dramaturg Yasmine Deroui (zij/haar/die/hun, Brussel) en theatermaker/performer Myra Schouten (zij/haar, Rotterdam) studeerden beiden af aan Toneelacademie of Maastricht.  

Zowel Yasmine als Myra maakten hun eerste projecten (resp. Medea(s) (2024) en What Will Be My Last Lullaby? (2024)) over moederschap en hun relatie met de baarmoeder, beide met een focus op zintuigelijke waarneming van het lichaam via voorwerpen en afbeeldingen. Toen ze elkaar tijdens het co-leiden van een workshop ontmoetten, ontdekten ze meteen hun diepe artistieke synergie.  

Hun samenwerking groeide naarmate ze zich verdiepten in het thema ‘belonging’ in relatie tot hun Marokkaanse afkomst en hun gemengde identiteit. Hun werk beweegt zich op het snijvlak van theater, performance en videokunst, waarbij het persoonlijke en het politieke met elkaar worden verweven. Door middel van dagboekachtige teksten en bewerkingen van bestaande teksten vertalen ze hun eigen ervaringen naar politieke experimenten en zintuiglijke vormen. Zo creëren ze voorstellingen die het publiek uitnodigen om te voelen wat ze zien.