Artiesten

FATHERLAND vertelt een coming-of-age verhaal over kinderen uit de diaspora. In brieven aan elkaar (en aan zichzelf) delen Myra en Yasmine hun ervaringen tijdens hun reizen naar Marokko, waar beide makers deels hun wortels hebben. Ze verlangen naar erbij horen, maar zodra persoonlijke herinneringen worden verbonden met migratiegeschiedenis, onderzoek en nieuws, verandert hun perspectief. FATHERLAND […]

Hoe reageert het lichaam op het ont-stillen van een taal die je niet spreekt, maar die wel door je aders stroomt?  In to swallow my grandmother’s tongue probeert luz de taal van hun grootmoeder — het Kaapverdisch Creools — “in te slikken”. Een poging om de honger te stillen naar een emotionele en lichamelijke band met een taal die niemand hen aanleerde. Vertrekkend vanuit kinderliedjes die zich, ondanks een gebrek […]

Metronorm is een choreografische en visuele onderdompeling in het hart van de stedelijke ruimte. Door de lens van de metro belichamen twee dansers het gedwongen samenleven van gedeelde rout(in)es en trajecten die met elkaar botsen. Tussen filmische esthetiek en industriële ritmes verkent het stuk de sociale banden die onze dagelijkse verplaatsingen beïnvloeden. Hoe maken we […]

Wat betekent God liefhebben wanneer Zijn woord verdraaid werd om geweld tegen jouw lichaam en identiteit te rechtvaardigen? Dat is wat Izo zich in zijn autobiografische voorstelling Thank God I’m not straight afvraagt. Via dans, parler-vrai en participatieve performance verzoent hij zijn “onverenigbare identiteiten” als queer en katholiek. Izo eigent zich de bijbelteksten opnieuw toe […]

Ivan Kevork Azazian, Gökhan Kizilbuga en Marios Bellas verkennen wat zij met hun achtergronden in Palestina/Armenië, Koerdistan en Griekenland met elkaar delen: hun geschiedenis binnen het Ottomaanse Rijk, het broederschap van hun voorouders, de onderdrukking door de Turkse Republiek, de pijn die daarop volgde en de klanken die hieruit voortkwamen: ritmes die de genocides registreren. […]

„Hoewel immigratie vaak wordt gezien als een geografische verplaatsing, willen wij het begrip in bredere zin benaderen. Elke levensfase is een vorm van migratie: geboren worden, opgroeien, liefhebben, uit elkaar gaan, jezelf opnieuw opbouwen. We overschrijden voortdurend zichtbare en onzichtbare grenzen die onze identiteit veranderen en sporen in ons achterlaten. Immigratie is vandaag de dag […]

Hoe zeg je “kom terug”? is een poëtische documentaire theatervoorstelling over de nieuwe, oude en terugkerende gezichten van de Rif (Marokko), het land van Hannah’s voorouders. Die onderzoekt hoe de oprukkende hospitality-industrie het landschap en de identiteit van de regio hertekent. De Rif wordt getoond als een plek-in-transit: tussen grenzen, tussen talen – Nederlands, Frans, […]

Bodies of Conflict and Avoidance (werktitel)  We bewegen langs elkaar — bodies in transit passeren elkaar in een gedeelde ruimte – elk met onzichtbare bagage. “We avoid, we protect ourselves, we retreat into the self,” maar wat als onze innerlijke conflicten zichtbaar zouden zijn? In Bodies of Conflict and Avoidance maakt Misha Demoustier het onzichtbare voelbaar. […]

Birds Cries is een dansvoorstelling die vertrekt vanuit het verlangen om samen te werken – met andere lichamen en andere ritmes. Aan de hand van bekende concepten van ritmische systemen onderzoekt Amina hoe ritmische patronen het lichaam (aan)sturen, herinneringen oproepen en gedrag vormgeven. Samen met andere dansers op het podium creëert ze een nieuwe soundscape […]

In Lilo Soleil creëert leïla alice een zintuiglijk universum waarin poëzie, muziek, make-up en scenografie samensmelten tot een intiem ritueel. Via het alter ego Lilo Soleil – een zeemeermin die door kleur en klank spreekt – verkent die de verzoening van meervoudige identiteiten. Het lichaam wordt een canvas, de stem een archief, en de ruimte […]

il était un foie. In haar one-woman show neemt Sanae Jamaï je mee op een intieme reis door haar innerlijke wereld, waar ziekte geen vijand is, maar een levenspartner. Via woord en dans geeft ze stem aan stilte, eenzaamheid en de kracht die schuilt in kwetsbaarheid. Met humor en eerlijkheid doorbreekt ze taboes en nodigt […]

In An Exercise in Acknowledgement: The Black Hermit, vernoemd naar het toneelstuk van Ngũgĩ wa Thiong’o, neemt Lois Lumonga Brochez je mee op een persoonlijke zoektocht naar Isaiah Pulania Lukanganyma, haar Zambiaanse grootvader die ze nooit heeft gekend. Geïnspireerd door de orale verteltradities van de Bemba- en Kaonde-culturen, wekt ze via stem, ritme en collectieve […]